Door het water van de doop wil de Heer een teken geven niet alleen slechts voor vandaag maar voor heel je leven waarheen je weg ook gaat door de doop mag je weten dat God de Heer je nooit verlaat.
In het midden staat de dopeling (de lelie), omringd door de gemeente (gipskruid) en daarnaast de fles met het water van de doop. De kronkeltak verbeeldt de levensweg die jij als dopeling mag gaan, steeds beschermd door de hand van God (de vingerplant). De cirkel van klimop staat voor de verbondenheid met God, die met jou meegaat op jouw levensweg. De witte rozen verwijzen naar de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Het witte kleed staat voor zuiverheid en een nieuw begin.
Op zondag 21 december 2025 vierden we samen de vierde Advent in de Martinuskerk – een bijzonder moment op weg naar Kerst. Zoals iedere week stond er een prachtige symbolische bloemschikking in de kerk, gemaakt door Johanna Klein Velderman en Dinie Wevers.
Het witte kleed onder de schikking straalde feestelijkheid uit, en stond symbool voor liefde en dienstbaarheid aan anderen. In het midden trok een grote, open amaryllis de aandacht – een verwijzing naar Zacharias, die na lange tijd weer kon spreken. De kerstroos in de schikking verbeeldde het pasgeboren kind waar we in deze periode vol verwachting naar uitkijken. De vaas was omwikkeld met jute, wat ons herinnert aan eenvoud en nederigheid. Boven het geheel boog klimop zich sierlijk over de schikking heen – een teken van trouw aan God, die ons telkens weer nabij is. Samen leven we toe naar het licht van Kerst.
Op deze derde zondag van Advent maken we een bijzondere overgang in de symboliek: de kleur roze vervangt het paars. Deze kleur staat voor vreugde – een licht moment in de tijd van verwachting, omdat de komst van Christus steeds dichterbij komt.
In de bloemschikking van vandaag zien we deze vreugde terug. De vaas is gevormd als een zwangere buik, die langzaam wordt ‘afgewikkeld’ – een teken van het nieuwe leven dat op komst is. De roze rozen benadrukken dit blije vooruitzicht en verwijzen naar het licht dat in de wereld komt. Ook de derde kaars op de Adventskrans wordt vandaag aangestoken. Dit roze licht breekt even door in de paarse weken van voorbereiding – als een teken van hoop en blijdschap. In de schikking is er daarnaast speciale aandacht voor Jozef. Zijn aanwezigheid wordt gesymboliseerd door een hamer en een zaag, verwijzingen naar zijn werk als timmerman. Een bescheiden, maar onmisbare rol in het grotere verhaal van Kerst.
Bij de Tweede Advent staat de engel Gabriël centraal in de bloemschikking. Hij komt vanuit het licht, gesymboliseerd door de gouden ster, en brengt Maria de bijzondere boodschap dat zij nieuw leven zal dragen. Gabriël is de boodschapper van hoop, van een toekomst die groter is dan we kunnen bevatten. Maria wordt uitgebeeld door een maagdelijk witte roos – symbool van zuiverheid en openheid. De vaas doet denken aan een zwangere buik. In vergelijking met vorige week is er iets veranderd: een deel van de zwachtel is losgeraakt. Onze verwachting wordt letterlijk een beetje zichtbaar. Zoals elke zondag in de Advent, brandt er een extra kaars. Twee vlammen nu, twee tekens van licht die ons stap voor stap dichter bij Kerst brengen.
Met de Eerste Advent begint een tijd van verwachting, van uitkijken naar wat komt. In de kerk staat een bijzonder bloemstuk dat ons op een beeldende manier meeneemt in dit verhaal.
Een gesloten begin Het bloemstuk verbeeldt het verhaal van Zacharias en Elizabeth – een echtpaar dat, net als zoveel mensen toen en nu, dagelijks geconfronteerd werd met een toekomst zonder perspectief. De vaas in het bloemstuk is rond en omzwachteld: een teken van een buik die geen nieuw leven draagt. De windsels rondom staan symbool voor het afgesloten zijn, voor het gevoel dat er geen doorgang of opening is.
Stilte en hoop In het midden van het stuk zie je een bloem die nog gesloten is. Deze verwijst naar de mond van Zacharias, die na de boodschap van de engel Gabriel niet meer kon spreken. Een moment van stilte – maar ook van verwachting. Want juist in die stilte groeit iets nieuws.
Vier kaarsen, vier weken De vier kaarsen in het stuk staan symbool voor de vier weken van Advent. Elke zondag mag er één extra kaars aangestoken worden. Zo groeit het licht, week na week, op weg naar Kerst – het feest van nieuw begin.
Tijdens deze herdenkingsdienst staan we stil bij degenen die ons zijn ontvallen. Mensen die deel uitmaakten van onze gemeenschap, van ons leven – geliefden die we missen, maar die voortleven in onze herinnering.
Op het paarse kleed, de kleur van rouw en verstilling, staat een symbolisch bloemstuk. In de schikking zie je grote bladeren, als open handpalmen. Ze verbeelden het loslaten én het vasthouden – de gebaren van troost, liefde en overgave.
Drie opgaande witte bloemen trekken de blik omhoog. Ze verwijzen naar de Drie-eenheid: Vader, Zoon en Heilige Geest. Een teken van verbondenheid, ook voorbij het leven dat wij kennen.
Tussen het groen staan witte rozen. Elk van deze rozen staat voor een naam, een gezicht, een verhaal. Voor mensen uit onze gemeente die we dit jaar hebben moeten loslaten. Met dit gebaar noemen we hen, zonder woorden – maar met liefde.
We vertrouwen erop dat zij nu mogen leven in het Eeuwige Licht. En wij, hier samen, dragen hun namen verder. In stilte. In herinnering. In het licht.
Afgelopen zondag vond de Oogstdienst plaats, een gezinsdienst waarin we samen stil stonden bij alles waar we dankbaar voor mogen zijn. De dienst werd geleid door mevrouw Dini Beuving en was laagdrempelig en betrokken, passend voor jong en oud.
Tijdens deze dienst werd ook de schoenendoosactie 2025 afgesloten. De afgelopen vier weken zijn er samen met gemeenteleden schoenendozen versierd en gevuld. In totaal zijn er 37 dozen verzameld – een mooi resultaat. De dozen worden via een verzamelpunt vervoerd naar kinderen in onder andere vluchtelingenkampen op de Griekse eilanden, maar ook naar Roemenië, Bulgarije en Sierra Leone.
Na afloop van de dienst zijn er bovendien ongeveer 250 fruitzakjes bezorgd bij gemeenteleden – als klein gebaar van aandacht en verbondenheid.
Dank aan iedereen die heeft meegeholpen, op welke manier dan ook. Met elkaar maken we dit soort initiatieven mogelijk.
Op zondag 9 november 2025 vierden we in de Martinuskerk de jaarlijkse oogstdienst. Tijdens deze bijzondere viering stonden we stil bij de rijkdom van de aarde én bij het licht dat alles laat groeien. Daarmee drukten we onze dankbaarheid uit voor alles wat het land en de tuin ons dit jaar hebben geschonken. De kleuren, vormen en geuren herinneren ons eraan hoe rijk de oogst is – en dat er genoeg is om te delen.
De zonnebloemen in het stuk richten zich naar het licht, want zonder licht groeit er niets. Ze zijn daarmee niet alleen een teken van de natuur, maar ook een verwijzing naar het licht van God. Het is dát licht – het licht van ons leven – dat alles tot bloei laat komen.
Met deze dienst stonden we stil bij overvloed, bij zegeningen, en bij het belang van delen. Want juist in verbondenheid met elkaar, groeit er iets moois.
We kijken met dankbaarheid terug op deze waardevolle ochtend
Wat een avond! De belangstelling voor de officiële opening van de vernieuwde Martinuskerk en het nieuwe Noaberhoes was overweldigend. De kerk stroomde vol – tot op de laatste stoel – en zelfs extra stoelen bleken niet genoeg. De avond begon met een welkom door Marti Pluygers en Henk Bolink. Daarna vertelden Diederik Roeterdink en Daniëlle van Coeverden op inspirerende wijze over de rijke geschiedenis van de kerk en de weg naar de vernieuwde, multifunctionele inrichting. Vervolgens mocht Van Coeverden de officiële openingshandeling verrichten.
De bijeenkomst werd muzikaal omlijst door optredens van Muziekvereniging De Fanfare, koor Enjoy, organist Gerrolt Droogsma en doedelzakspeelster Annemieke van Doesburg. Ook was er ruimte voor bezinning en persoonlijke verhalen: Harm Linde droeg een gedicht voor via een vooraf opgenomen video, dominee Hans van Solkema sprak een overdenking uit, en filmmaker Johan Nijenhuis deelde via het beeldscherm zijn herinneringen aan de Martinuskerk – warm en herkenbaar voor velen. Een bijzonder moment was er voor Diederik Roeterdink, die werd verrast met de Martinusspeld als dank voor zijn jarenlange inzet. Een verdiend eerbetoon aan zijn betrokkenheid bij de kerk en de gemeenschap.
De avond eindigde in verbondenheid: samen werd het Markelose volkslied gezongen, begeleid door De Fanfare. Daarna was het tijd voor een gezellig samenzijn met een drankje, verzorgd door de Markelose horeca. Een avond vol muziek, verhalen en ontmoeting – precies waar de vernieuwde Martinuskerk en het Noaberhoes voor staan.
De deuren staan weer open Met deze feestelijke opening is een bijzondere periode van verbouwen en vernieuwen afgesloten. De Martinuskerk is weer helemaal in gebruik als vertrouwde plek van geloof, ontmoeting en inspiratie. Daarnaast is het Noaberhoes vanaf nu beschikbaar voor allerlei evenementen: van concerten en lezingen tot vergaderingen en buurtactiviteiten.
We zijn trots op het resultaat en hopen dat velen de weg (opnieuw) naar onze kerk weten te vinden – als bezoeker, deelnemer of organisator. De deuren staan open. Van harte welkom!
Op zaterdag 19 juli opende de Martinuskerk in Markelo haar deuren voor het Open Huis. Na een periode van verbouwing konden bezoekers het vernieuwde kerkgebouw bekijken. De reacties waren positief: veel waardering voor de eigentijdse uitstraling en het behoud van de vertrouwde sfeer. De koffie stond klaar en er werd volop bijgepraat.
Een dag later, op zondag 20 juli, vond de eerste kerkdienst in de vernieuwde kerk plaats. De dienst begon in de Martinushof, van waaruit gezamenlijk de oversteek werd gemaakt naar het kerkgebouw. Bij aankomst droeg aannemer Willem Jan Noteboom symbolisch de sleutels terug over aan de kerkenraad. Vervolgens betraden Daniëlle van Coeverden en Jan de Visser als eersten het vernieuwde interieur – een bijzonder moment, omdat beiden nauw betrokken zijn (geweest) bij het ontwerp van de kerk.
De kerk zat bij aanvang van de dienst nagenoeg vol. Tijdens de viering werd stilgestaan bij het verloop van de verbouwing en de samenwerking met alle betrokkenen. Ook na afloop klonken veel positieve geluiden: blijdschap om terug te zijn op een vertrouwde plek, in een gebouw dat klaar is voor de toekomst.
