Hoog in de toren van de Martinuskerk hangen drie klokken. Ze zijn al generaties lang verbonden met het leven in Markelo. Ze klinken op zondag, bij bijzondere vieringen en op momenten van vreugde, verdriet en herdenken. Wie de klokken hoort, hoort niet alleen geluid, maar ook geschiedenis.
Volgens het Rijksmonumentenregister bestaat het gelui in de toren uit drie klokken: één klok van C. Konink uit 1737, met een diameter van 131,5 cm, en twee moderne klokken. Daarmee is de grote klok uit 1737 het oudste exemplaar dat nog altijd bij de Martinuskerk hoort.
Op deze oude klok staat de tekst:
Casparis Konink me fecit MDCCXXXVII
Soli Deo Gloria
Dat betekent:
Caspar Konink heeft mij gemaakt in 1737.
Alleen God zij de eer.
De woorden op de klok verbinden de Martinuskerk met de lange geschiedenis van het dorp. Al bijna drie eeuwen klinkt deze klok over Markelo.
Door de eeuwen heen veranderde het gebouw meerdere keren van vorm. De oude kerk bestond ooit uit twee delen: de zogenoemde “oole kaarke” en de “nieuwe kaarke”. Nadat Markelo in 1457 grotendeels was afgebrand, moest de kerk waarschijnlijk deels opnieuw worden opgebouwd. Ook de huidige toren gaat terug op die middeleeuwse periode.
In 1730 werd Markelo opnieuw getroffen door een grote brand. Daarbij raakten kerk, toren en school beschadigd; vooral de toren had zwaar te lijden. De klokken vielen naar beneden en waren niet meer te gebruiken. Pas in 1737 konden nieuwe klokken worden gegoten en kreeg de toren weer zijn stem terug.
Als stoere wachter in de toren,
ben ik voor Markelo herboren.
en
Mijn plicht vervul ik voor het heden,
ik vervang de klok van het verleden.
Maar wat de toekomst brengen moge,
weet alleen de Allerhoge.