De Martinuskerk hoort al eeuwen bij Markelo. Waarschijnlijk stond er rond het jaar 800 al een eerste kerk in deze omgeving. In 1224 wordt de parochie Markelo in ieder geval schriftelijk genoemd, in een oorkonde waarin Diepenheim werd losgemaakt van Markelo.
De kerk was gewijd aan de Heilige Martinus en groeide door de eeuwen heen uit tot een vertrouwde plek in het dorp: voor geloof, ontmoeting en gemeenschap.
Door de eeuwen heen veranderde het gebouw meerdere keren van vorm. De oude kerk bestond ooit uit twee delen: de zogenoemde “oole kaarke” en de “nieuwe kaarke”. Nadat Markelo in 1457 grotendeels was afgebrand, moest de kerk waarschijnlijk deels opnieuw worden opgebouwd. Ook de huidige toren gaat terug op die middeleeuwse periode.
In 1730 werd Markelo opnieuw getroffen door een grote brand. Daarbij raakten kerk, toren en school beschadigd; vooral de toren had zwaar te lijden. De klokken vielen naar beneden en waren niet meer te gebruiken. Pas in 1737 konden nieuwe klokken worden gegoten en kreeg de toren weer zijn stem terug.
De Martinuskerk vertelt niet alleen het verhaal van vroeger, maar ook dat van vandaag. Een oud gebouw met een open deur: voor kerkdiensten, ontmoeting, cultuur en verbondenheid in het hart van Markelo.
Een verhaal van vroeger en vandaag...
Stormschade en een nieuw kerkgebouw
Ook storm liet zijn sporen na. Tijdens de zware novemberstorm van 1836 raakte de kerk vrijwel onherstelbaar beschadigd. De diensten werden tijdelijk in de school gehouden, totdat het huidige kerkgebouw gereed was. De bouw begon in 1840 en op 29 augustus 1841 werd de nieuwe kerk ingewijd door dominee Stroink.